Ten wiersz jest tak mądry i piękny, że długo szukałam słów, aby go skomentować, myśląc o nim podczas ostatnich paru dni cudownej bliskości z ukochaną córką w chwilowym oddechu od rygoru obowiązków. Relacja córki z matką jest magiczna i niezwykle złożona - to połączenie emocjonalnej kobiecej bliskości, wspólnej biologii i aktywności mózgu, wymiany kobiecych doświadczeń i formowania tożsamości, które ewoluuje od opieki po głęboką przyjaźń. Może być źródłem największej siły, ale w przypadku nieprawidłowości więzi - najtrudniejszej do zagojenia rany, tzw. "rany matczynej". Matka przekazuje córce nie tylko geny, ale też wzorce zachowań, lęki, marzenia i sposób postrzegania kobiecości. Córka nosi w sobie matkę jako pierwowzór kobiety. To w niej córka przegląda się jak w lustrze, ucząc się samoakceptacji, asertywności i ról społecznych. Psychologia głębi mówi, że każda matka zawiera w sobie swoją córkę, a każda córka swoją matkę. Tożsamości kobiet przenikają się nawzajem, tworząc przenikanie pokoleń: kobieta "rozciąga się wstecz" w swoją matkę, czerpiąc z jej wzorca i historii, i "wprzód" w swoją córkę, przekazując historię i wzorzec dalej. W życiu każdej dorosłej kobiety jest taki moment, gdy uświadamia sobie lustrzane podobieństwo do zachowań i osoby matki oraz dostrzega siebie i swoje zachowania w swojej córce.

To wszystko (poza raną matczyną, gdyż przekaz dotyczy raczej dobrej i czułej więzi) jest w tym wspaniałym wierszu, ze znakomitymi metaforami i genialną wieloznaczną pointą, która oznacza i kobiecą niezależność w najbliższej więzi, i potrzebę odrębności przy głębokim wglądzie w lustrzane podobieństwo, i zdziwienie przemijaniem w chwili, gdy same stajemy się własną matką, jaką pamiętamy z dorosłego już życia; i strach przed odejściem matki, co jest jednym z najtrudniejszych ludzkich doświadczeń. Wiersz od tytułu po pointę mówi o dwóch kobietach równocześnie. Lustro jest tu tamponem tamującym krwawienie przemijania (rewelacyjna metafora!).

Pozdrawiam Cię najserdeczniej i z serca podziwiam Wiersz, Droga Lariso :)

To spojrzenie – to szept do samej siebie: czuły, choć podszyty dreszczem. Pod drżeniem rąk i chłodem szklanej tafli pulsuje prawda o tym, że czas jedynie zmienia scenerię, ale nie dotyka serca, które wciąż potrafi karmić rajskie ptaki. To nie o przemijaniu, lecz o trwaniu, które mimo ran pozostaje nieoswojone i piękne.

6/5
Miłego wieczoru.

Śliczny i poruszający wiersz.
Pozdrawiam serdecznie :)

Brzmienie wiersza przypomina mi o wielu kobietach których już nie ma w moim życiu

Bardzo doskonały wiersz

życie przyswaja nas do trudnych życiowych zmian ciało znika - widzieć to widzi się w lustrze zmiany gdy poprawia się rankiem :)pozdrawiam 5/6

To bardzo poruszający wiersz. Hołd dla matek. Właściwie portret Twojej Rodzicielki, widziany Twoimi oczami, oczami córki.

"jestem twoim lustrzanym odbiciem
patrzę na ciebie

wciąż nieoswojona" – po latach zauważasz z niedowierzaniem, jak bardzo upodabniasz się do Niej.
6/5 Serdecznie Ciebie Lariso pozdrawiam.

Ślicznie dla mamy.
Dla niej i dla siebie.

Cudowny wiersz,ponad czasowy.

Pozdrawiam serdecznie
Miłego wieczoru

Piękny wiersz, który jest hołdem dla matki – pełen czułości, tęsknoty, ale i życia codziennego. Lustro staje się świadkiem jej wspomnień, pragnień i nieoswojonej wrażliwości.
Córka jest częścią linii rodowej– w niej odbijają się wrażliwość, siła i nieoswojona natura przodkiń, które płyną przez pokolenia niczym subtelna, niewidzialna nić.
Poruszający utwór 👏

Dam 5/5 dla równowagi by nie uderzyć w sufit i móc się dłużej pozachwycać

Piękna poezja na miano wiersza miesiąca na tym portalu co najmniej.... ;-)
Pozdrawiam

Przepiękny wiersz, ze wspaniałą strofą "w oknie dokarmia księżyce -
głodne rajskie ptaki..."
Lustro, to tylko odbicie fizyczności i też w niecałej prawdzie!
5/6
Serdeczności, Droga Lariso:)⭐️

Lariso, och Lariso..!
To będzie długi komentarz..tylko się uspokoję, bo drżę jeszcze..:))
Dziękuję..tak powinienem skromnie:)
..ale nie potrafię przejść nie wylewając tego:
Administrator po pierwsze zakomunikował mi, że nie można dać drugiej szóstki:((
ale Naj ważniejsze:
Tylko Naj mogłaby do mnie to pisać i uspokoiła mnie na sam koniec dedykacja, którą na szczęście zauważyłem..
Skąd to we mnie to wszystko wzbudzilaś?
Zobacz proszę co piszę o sobie na profilu a reszta jest tajemnicą, odkrywaną o Naj przed lustrem takich wierszy..
Pozdrawiam i uciekam do pracy:)

Piękny utwór... 🌟

przepiękny wiersz o mamie ..i bardzo dobrze że jesteś jej odbiciem ...pozdrawiam serdecznie ...

Piękny, poruszający wiersz i dedykacja
Cudowne metafory Lariso
Pozdrawiam pełna zachwytu dla wiersza.

Patrząc w lustro widzę, że stałam się
też bardzo podobna do mojej mamy.
Wówczas myślami jestem przy niej.
Czas się zatrzymuje.
Serdecznie pozdrawiam:)

To wiersz dla mamy, który pokazuje kobietę rozdwojoną między codziennym gestem a całym kosmosem czułości odłożonej „na później” – a fraza „jestem twoim lustrzanym odbiciem” mówi, że ta nieoswojoność przechodzi dalej jak dziedziczone drżenie.
6/5

W oknie dokarmia księżyce ...

Tęsknota
może samotność ...

Poruszasz moją wrażliwość .

Dziękuję i pozdrawiam .