niesamowite tempo!
wiersz pędzi jak rollercoaster.
z uznaniem!
Stef
w takim szale rozum idzie spać,
a obiekt kochania zaczyna się bać...

🌟✨

Świetny wiersz Droga Lariso...
Zamyślenie nad tym, jaka potrafi być miłość.

To uczucie może czasem prowadzić niespokojnymi meandrami losu...

Serdecznie Ciebie pozdrawiam:)
5/6 🌟🟠❄️

Niezwykły wiersz, intryguje i zawiesza w zamyśleniu....
Podziwiam.

Super
Pozdrawiam serdecznie🙂

To tekst o miłości, która chce unicestwić, bo boi się stracić.
O namiętności, która udaje absolut, a jest lękiem.
I o tym, że można być w uniesieniu bez obecności drugiego człowieka.
Świetny :)

Kto nigdy (chociaż trochę) nie oszalał z miłości, niech pierwszy rzuci we mnie kamieniem :-)
Przyjmę uderzenie i będę mu współczuł :-)
Wypowiedzi Przedmówców, w tym doskonała Wandy o postrzeganiu miłości romantycznej w ujęciu potocznie lekceważonym, wyczerpują w zasadzie aspekty tematu.
Ja tylko zwrócę uwagę na nietuzinkowy zabieg warsztatowy, jakim jest skomentowanie własnej poetyckiej ekfrazy inną poetycką ekfrazą do tego samego obrazu. Mam wrażenie, że zamieściłaś tu na weekend sześcienny pryzmat z "Szałem" w środku, wyglądającym przez każdą ściankę inaczej. Jestem pod dużym wrażeniem. Kłaniam się nisko Poetce, mojej ulubionej ;-)

Dla mnie bomba...
Pozdrawiam ;-)

Tak jak człowiek nie jest w stanie oprzeć się działaniu środków psychoaktywnych, tak nie jest w stanie oprzeć się odurzającemu działaniu własnych nueroprzekaźnikow i hormonów. Więc można. Biochemicznie i neuropsychologicznie to uzasadnione.
Z perspektywy psychiki przyczyną ekstremalnych reakcji w relacji miłosnej - są emocjonalne deficyty doświadczane w dzieciństwie, często pokoleniowe. Co więcej, skomplikowane sytuacje relacyjne są podświadomym "wyborem" jednostki, swoistym odtwarzaniem jednostkowego programu emocjonalnego.

W poincie jest sugestia o poważnym zaburzeniu osobowości typu borderline, tak rozumie się "graniczny stan" umysłu (chociaż oczywiscie domyślam sie, że chodziło Ci bardziej o metaforę niż diagnozę). Nie wiemy, cz Podkowiński i Komornicka chorowali, diagnozowanie ich zachowań bez wielu danych po ponad 100 latach według obecnej wiedzy - byłoby nadużyciem. Ale można przyjąć z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że cierpieli na jakieś zaburzenia osobowości typu impulsywnego. Charakteryzują się one: oczywiście impulsywnością, niestabilnością emocjonalną i w relacjach międzyludzkich, dysfunkcją postrzegania własnej tożsamości, silnym lękiem przed odrzuceniem (tu zaborczość jest jednym z podstawowych mechanizmów obronnych) i, last but not least, silną tendencją do autodestrukcji (co paradoksalnie służy regulacji emocjonalnej).
Problemy ze zniekształcaniem obrazu i odbioru własnej tożsamości wykluczają z kolei fundamentalny warunek zdrowego stylu przywiązania (umożliwiającego odczuwanie miłości w sposób dojrzały), czyli miłość własną. Na tym tle powstają wszelkie dysfunkcje w relacjach miłosnych. A gdy mówimy dodatkowo o zaburzeniach psychicznych - to mamy "szał", "opętanie", "zatracenie", "otchłań", "ciemność".
Zarówno w temacie i historii "Szału", jak i w ekfrazie Komornickiej, mamy to wszystko.
Twoja znakomita, inspirująca do głębokich przemyśleń, ekfraza do ekfrazy, stawia fundamentalne pytanie: czy to miłość. Czy można kochać bez czułości (czyli bez dojrzałości emocjonalnej), czy można kochać nadmiarowo afektywnie.

"czy można aż tak się zatracić
by nie móc czule kochać?"

"czy można kochać
bez miłości?"

Moim zdaniem tak. Każdy z nas, nawet normatywnie stabilny emocjonalnie człowiek, może tego doświadczyć; ba, przy splocie pewnych czynników, bez podłoża psychicznych zaburzeń, może doświadczyć miłosnego "szału".
Każdy z nas wewnątrz siebie posiada niesamowitego stwora, zwanego autonomicznym układem nerwowym, który zawsze reaguje pierwszy i poza świadomością identyfikuje tzw. stan zagrożenia oraz odpowiada za popęd. Nigdy nie wiadomo, kiedy deregulacja emocjonalna czy czysto fizyczna osiągnie poziom krytyczny. A znajomość właściwych sposobów regulacji AUN nie jest powszechna.
Najwięcej triggerów dostarczają najbliższe relacje.
Wczoraj pod moim wierszem, w zupełnie innym kontekście, rozmawiałyśmy o układzie odniesienia.
Tutaj też to pasuje. Jeżeli układem odniesienia uczynimy ideę miłości - to Twoja ekfraza mogłaby być odebrana jako oceniająca negatywnie to, co nie należy do wyobrażenia o zdrowej, dojrzałej, czułej, odpowiedzialnej miłości.
Jeżeli układem odniesienia jest miłość sama w sobie, z jej realnymi wymiarami (biologicznym, neurologicznym, psychicznym, duchowym) polegająca realnie zawsze na więzi (sensu lato) - to Twoja ekfraza pokazuje jedno z oblicz ludzkiego odczuwania miłości, niedoskonałej, nie potrafiącej się regulować, charakteryzującej się niepełnosprawnością sui generis.
Gdyby pójść dalej, natkniemy się już na aspekty moralne, dylematy etyczne, pytania bez dobrych odpowiedzi. Dlatego tu się zatrzymam.

Głęboko wierzę w prawo każdego człowieka do odczuwania miłości i głęboko rozumiem problemy, jakie człowiek napotyka, gdy od przyjścia na świat, zdeterminowany ograniczeniami wcielenia, uczy się kochać. Wszyscy przychodzimy na świat z ogromną potrzebą kochania i bycia kochanym. Lecz niewielu z nas ma szczęście doświadczać i uczyć się kochania w idealnie prawidłowych rodzinach i środowiskach.

Rozgwieżdżam wiersz maksymalnie, dziękując za wrażenia intersemiotyczne i inspirację do przemyśleń. Pozdrawiam Cię najserdeczniej :)

Szał może określać tą miłość co chcemy by była dalej trzeba próbować :)

Czasem miłość bywa "chora pozdrawiam serdecznie 😉

To jakby „dopisek po szałowym kacu” – nie zachwyt obrazem, tylko rozbiórka: gdzie kończy się miłość, a zaczyna przepaść w głowie kochanka. Dobrze wybrzmiewają pytania – zwłaszcza „czy można kochać bez miłości?” – bo tu czułość przegrywa z potrzebą posiadania i „na zawsze” robi się hasłem do zagłady. Puenta jest zimna i celna – ten szał nie jest romantyczny, tylko graniczny: miłość udaje, a rządzi zaborczy umysł.
6/5

Miłość bez poświęceń, emocji istnieje w poezji...filmach, obrazach...
W życiu tylko, gdy jedna strona poświęca siebie...czy to jeszcze Miłość.

Pięknie pokazałaś swoje spojrzenie z inspiracji...prywatne pewnie byłoby inne.

Pozdrawiam serdecznie
Miłego dnia

Droga Lariso, dzięki Tobie, zapoznałam się z wierszem Marii Komarnickiej, umożliwiło mi to odniesienie się do Twojego pięknego utworu.
Wiersz M.Komarnickiej odzwierciedla ducha epoki, krótki, gorączkowy, trochę chaotyczny. Jest w nim ślad osobistego buntu Poetki, można odnieść wrażenie, że był pisany przez mężczyznę.
Twój wiersz, jest bardziej emocjonalnie stonowany. Piękne obrazy są subtelniejsze i niemal cyzelowane słowem bez przesadniej emfazy, ale z właściwą dla dzieła Podkowińskiego dramaturgią. Wiersz nie jest "o kobiecym szaleństwie, ale o uniwersalnym studium szaleństwa miłości, ludzkiej co czyni go uniwersalnym. Genialna poezja. 6/6
Serdecznie pozdrawiam, Droga Przyjaciółko:)🌟

Kobieta chce zostać poniesiona, udać się w szaloną podróż i w niej zatracić ze zwierzęco silną i piękną istotą, którą jest, zafascynowana. Kiedyś kolegowałem się blisko z miłośniczką koni i tę fascynację wyczułem i poznałem, .
Pozdrawiam

Szalone miłości, wszak miłość mieni się różnymi barwami, pozdrawiam ciepło.
6/5

Piękny wiersz, szczególnie ta strofa:

"cóż to za miłość
co jasność w ciemność
przemienia"

przenosi mnie w dawne epoki, jakbym czytała naszych romantyków:). Ludzie mają różne zaburzenia psychiczne, emocjonalne, stąd tyle nespełnionych, albo szalonych miłości. Bo ktoś kto kochał źle, nie znaczy że na swój sposób, w ogóle nie kochał.
Pozdrawiam serdecznie Poetko :)🌹

Proszę zobaczyć albo przeczytać Niebezpieczne związki.
Polecam wersję filmową z Pfepffer i Mallkovicem.
Jest w niej parę prawd o miłości.
Pozdrawiam.

ostatnio Cię polubiłem, dlatego dam Ci tu znać, że byłem; ale fajnie napiszę Ci może pod następnym wierszem - tutaj aż w kilku miejscach się nie zgadzam; dlatego to jest raczej dla innych użytkowników niż, żebym ja Ci tutaj detalicznie miał wyliczać kroki w przepaść - dla mnie (choć jej nie mam) jest ona zupełnie inaczej pojmowana i 'kochać' bez miłości (choć to tu tylko jest pytaniem) według mnie nie idzie.. napisane ładnie 🙄

Zauroczenie i popęd płciowy nie jest miłością.
To opętanie szaleńczym pożądaniem
Serdecznie i radośnie pozdrawiam:)

przepiękny wiersz ... pamiętam taki czas ... a miałem lat 14 ... gdy w mojej miejscowości grabarz miał pełne ręce robot .. w jeden tydzień odfrunęło 14 osób z powodu nieszczęśliwego zakochania ... wtedy moja mama mi powiedziała bym nigdy takiego kroku nie zrobił ...bo ten ktoś będzie żył ..a ja będę wąchał spod ziemi kwiaty ... i bym miał klapki na oczach szeroko rozwarte ... te radny mamy pamiętam
do dziś i posługiwałem się jej mądrością .. itd ...mam tak wiersz ...czy myślisz że jesteś ptakiem ... gdy stoisz nad przepaścią ... pisany prawie 50 lat temu .. pozdrawiam serdecznie ....

gdy zdrada się wkrada
godność trzeba zachować
kupić ukochanej osobie kwiaty
podziękować że było się razem

tama wody nigdy nie zatrzyma
ona ujście zawsze znajdzie
po co się szarpać i denerwować
drzwi niech będą otwarte
po co ten ciężar w sercu dźwigać
on może okazać się
głazem nie do udźwignięcia

życie to mozolna droga
ma ogromną przestrzeń
nie tylko jest usłana różami
nie raz wkradnie się
do tej miłości chwast