Kiedy zapada wieczór
i świat zwalnia na chwilę,
lubię myśleć o tym,
ile dobra w nim ukryto.

Nie tego głośnego,
które krzyczy o sobie,
ale tego cichego —
które można zobaczyć
tylko wtedy,
gdy naprawdę się patrzy.

W gwiazdach pojawiających się
dopiero wtedy,
gdy zmrok przykryje niebo.

W zwierzętach,
które rozumieją więcej
niż potrafią powiedzieć ludzie.

W delikatności dziecka,
które jeszcze nie nauczyło się
udawać świata.

Czasem czuję,
że nad wszystkim czuwają
ciche skrzydła aniołów,
a między drzewami
przechodzi łagodna obecność Boga.

I wtedy wszystko
wydaje się prostsze.

Wiatr w liściach,
ptaki o świcie,
szum trawy pod stopami.

Każdego dnia natura
opowiada historię —
najpiękniejszą z możliwych,
a jednak tak cichą,
że większość ludzi
nigdy jej nie słyszy.

Ja próbuję.

Przystaję czasem,
słucham uważniej,
patrzę dłużej.

Bo wierzę,
że prawdziwe piękno świata
ukryte jest właśnie tam —
w tych drobnych chwilach,
które istnieją tylko przez moment, a jednak
potrafią rozświetlić
całe życie.