Twoje Wiersze - dworzec - Maria Kosaciec

dworzec

biały (bez rymów)

2026-05-09 09:55

w mojej szafie wisi płaszcz
jeszcze pachnie dymem z dworca
i grudniem

i tobą

na dnie szuflady leży klucz
do mieszkania którego już nie ma
otwieram nim ciszę
i wchodzę

wciąż słyszę jak obcasami
stukam po bruku na freta
wtórują mi krople
z rynny

nie umiem oddać do lombardu
świtów nad wisłą
zostały w kieszeniach
jak piasek

noszę w zegarku godzinę
kiedy pierwszy raz zgubiłam się
na placu trzech krzyży

i ktoś podał mi rękę

warszawa trzyma mnie za rękę
nawet gdy śpię
prowadzi przez sen
ulicą marszałkowską
pokazuje witryny
w których został mój cień
i mówi

nie ma cię
beze mnie

autor

Maria Kosaciec

przejdź do strony autora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

4 razy

Oceny tego wiersza są jeszcze niewidoczne, będą dostępne dopiero po otrzymaniu 5-ciu ocen.

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: niebieski

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

samisen

dziesięć minut temu

Bardzo ciekawy wiersz… Już sam tytuł wskazuje na miejsce przejściowe, symbol pożegnań i spotkań, początek lub koniec podróży. Dworzec w literaturze najczęściej kojarzy się z rozstaniem, oczekiwaniem i tęsknotą, gdzie przeżycia przeszłości pozostają w nas na zawsze, niczym zapachy, dźwięki i materialne przedmioty.
Pozdrawiam serdecznie ;-)

sturecki

pół godziny temu

Nie zapytam, które z Was paliło w oczekiwaniu na pociąg, że płaszcz pachnie dymem.
Bo tutaj dym pachnie bardziej pamięcią niż papierosem – takim miastem, które człowieka nosi po kieszeniach jeszcze długo po wyjeździe. Warszawa w tym wierszu nie jest miejscem, tylko byłym związkiem, którego niby już nie ma, ale dalej trzyma klucze.
6/5