Masz rację, my odejdziemy z klawiaturą pod palcami między wersami.
Chociaż ja mam jeszcze ambitne plany na kajakowe wyprawy a póki co kupiłem rowerek stacjonarny i ekspander i pracuje nad kondycja, więc kto wie może jeszcze popływam,
Pozdrawiam , życzę zdrowia i uśmiechu.

Ja nie mam już takiego zdrowia i jedyne rejsy w towarzystwie żony (kierowca i opiekun) odbywam do lekarza. Brawurą w moim życiu, było samotne podejście bez żadnych zabezpieczeń po piarżysku pod ścianę Żabich Szczytów w Tatrach. To było ponad czterdzieści lat temu. I to był mój pierwszy pobyt w Tatrach w celach fotograficznych. Pełzłem na czworakach z ciężkim sprzętem zwieszonym na ramieniu. Niektóre kamienie w piarżysku były niestabilne. A kiedy podeszłem do ściany, to usłyszałem dziwny dźwięk na wysokiej częstotliwości. Obok mnie spadł kamyk. Na górze jakiś zespól taterników forsował ścianę i zrzucili ten kamyk. Ja nie miałem kasku i gdybym dostał tym kamykiem w głowę, to mój mózg znalazłby się na piarżysku. A Pan Kapitan Baranowski, jak widać, pragnie zakończyć swój życiowy rejs w falach oceanu i ja mu się nie dziwię. Tacy ludzie nie chcą odchodzić w domu czy w szpitalu. Dusza wędrowca.

Jest jednak różnica pomiędzy brawurą a odważnym, rozumnym działaniem. Brawura nigdy nie ma związku z drogą do Światłości.