Twoje Wiersze - Kiedyś

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

3 razy

Oceny tego wiersza są jeszcze niewidoczne, będą dostępne dopiero po otrzymaniu 5-ciu ocen.

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Radzikowski Gabriel ^(*)

dziesięć minut temu

opuszkami dotykałam niebo

fajne pozdrawiam

eSka

dwie godziny temu

pięknie opisana tęsknota za utraconym, ale czy bezpowrotnie? Biologicznie /ekologicznie/ materia krąży, zatem pierwiastki brzoza mogą być w każdym z nas, a także w kolejnej brzozie.

z podobaniem!
S

P.S. Dzięki za Bilińskiego, rówieśnik Skubikowskiego, bardzo rzadko puszczają w radio obu panów, ale - na szczęście - jest net.
a propos drzew - Breakout LP "NOL" piękny tekst Mistrza Loebla "Na naszej drodze" Polecam!

Mitylene

godzinę temu

Tak natura niewątpliwie zatacza krąg i taki cykl życia odnawia się...Ta tęskota w wierszu, to za utraconym czasem młodości:) :) Pozdrawiam serdecznie!

samisen

dwie godziny temu

To opowieść o przemijaniu, dorastaniu i utracie dawnej wrażliwości, ale także jako przypomnienie, że w każdym człowieku istnieje pamięć o harmonii ze światem.
Pozdrawiam serdecznie

samisen

godzinę temu

To piękna perspektywa! Rzeczywiście, las ma w sobie coś niezwykłego, coś, co pozwala poczuć się zharmonizowanym z naturą. Brzozy są naprawdę magiczne, mają w sobie coś delikatnego, ale jednocześnie bardzo silnego. Cudownie, że znajdujesz spokój i inspirację w ich towarzystwie. Pozdrawiam serdecznie i życzę jeszcze wielu takich chwil wśród drzew! 🌳😊

Mitylene

godzinę temu

Tak , to opowieść o przemijaniu , ale również o tym, że zespileni jesteśmy z naturą...Nie wiem czemu , ale uwielbiam las i tak dobrze się czuję w otoczeniu drzew. Brzozy lubię szczególnie, często uwieczniam je na fotografiach:) Pozdrawiam serdecznie!

Krystek

trzy godziny temu

Brzoza to subtelne, delikatne drzewo.
Zachwyca swoją urodą i mogło być
kiedyś uroczą kobietą.
Ślę moc serdeczności i pogody ducha:)

Mitylene

godzinę temu

I mnie zachwyca swoją urodą. Pozdrawiam serdecznie!

sturecki

trzy godziny temu

Wiersz o dawnej pełni – jakby człowiek pamiętał siebie jeszcze z czasu, gdy umiał być naturą, a nie tylko jej świadkiem. Zostaje po nim ciche „kiedyś...”, które nie brzmi jak koniec – raczej jak miejsce po utraconym skrzydle.
6/5

Mitylene

godzinę temu

Ludzie zapominają jak ważne jest życie w zgodzie z naturą, i jakie smutne jest eliminowanie jej z życia...Pozdrawiam serdecznie!

Pokaż mniej

Logowanie

Kiedyś

Ocena wiersza

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Autor poleca

Inne wiersze z tej samej kategorii

Inne wiersze tego autora

Napisz powód zgłoszenia komentarza do moderacji

Napisz powód zgłoszenia wiersza do moderacji