Twoje Wiersze - włóczęga

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

11 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Kazimierz Surzyn

2025-12-10

Ciekawa i celna refleksja, pozdrawiam serdecznie.
Zapraszam do przyjaciół.
5/6

Nicotykanie^(*)

2025-12-03

Miniatura, która zostaje dłużej, niż trwa czytanie. Ciche napięcie między światłem a ciemnością, między lękiem a pogodą ducha — i ten gest: „rzucam kością”. Bardzo udane — takie subtelne mrugnięcie do losu.

JoViSkA

2025-12-02

A ja kości nie mam chociaż mnie bolą, szczególnie ta w kolanie....
Pozdrawiam

sturecki

2025-11-30

Wiersz pokazuje, że ten włóczęga żyje między dniem a nocą, strachem a radością i jak na rasowego tułacza przystało, decyzje podejmuje, po prostu rzucając kością.
6/5

Moona@

2025-11-30

Fajne, takie surowe, a można doczytać sporo mięcha* ;)
Pozdrawiam :)

NO1R^(*)

2025-11-30

Czyli jak tatar - może być strawny ;)
Pozdro

Waldi1

2025-11-29

kocham świt i zmierzch ... z radością i bez strachu .. pozdrawiam serdecznie ...

klaks

2025-11-29

Bardzo lubię minimalizm:)
Pozdrawiam serdecznie

NO1R^(*)

2025-11-30

Dziękuję za wizytę i komentarz.
Pozdrowienia

Odyseusz62

2025-11-29

Zatrważająca logika stąd wynika,
Pozdrawiam.

ajw

2025-11-29

Chłód, skrót i minimalizm ale z pazurem filozoficznym. Podoba mi się to "panoszę się", bo jest krnąbrne i wolne. I ta kość jako metafora życia w czystej postaci. W ogóle wszystko mi sie podoba. Jest tu los, ryzyko, przypadkowość i wspomniana wolność, choć nie do końca wolna.. 5/6

NO1R^(*)

2025-11-30

Dziękuję za podobanie 🫡

andrew

2025-11-29

Życzę szczęścia w rzucie,
a bardziej sile ducha.
Wszystkim

Pozdrawiam serdecznie
Miłego dnia

NO1R^(*)

2025-11-30

Pozdrowienia

samisen

2025-11-29

Wiersz można odczytać jako refleksję nad kondycją człowieka współczesnego: zagubionego, żyjącego w ciągłej niepewności, balansującego między lękiem a nadzieją, zdającego się na przypadkowe zrządzenia losu. „Włóczęga” to ktoś, kto nie tyle podróżuje w przestrzeni, ile błąka się pomiędzy stanami duszy, próbując odnaleźć swoje miejsce.
Pozdrawiam.