Twoje Wiersze - Źle dobrana terapia

Źle dobrana terapia

nieregularny

2026-01-13 21:50

ciemny grudniowy poranek
po co wstawać, po co iść
po co iść w niego ośnieżoną drogą
w igiełki mrozu wstawiać twarz
lepiej nie czuć niczego
niczego co daje świat

nie patrz do tyłu
nie patrz wstecz
moja terapia
mój wierny pies
napręża smycz
do przodu każe biec

odwracam głowę
nisko nad horyzontem
spod ciemnych chmur
niczym spod kołdry
blaskiem wyziera słońce
dzieje się cud
dzieje się wschód

śnieg staje się biały
a głóg czerwony
z drzew jak strzępy papieru
zrywają się czarne wrony
w niebo które jaśnieje
czystym błękitem

naucz mnie jak mam cie kochać
wypuszczę z ręki smycz
nie chcę uciekać od świtu
chcę nim być

autor

Anna Koss

przejdź do strony autora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

5 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Jan Kępiński

2026-01-31

Słońce czyni cuda i wiersz Twój prześwietlony jest światłem poranka. Ślicznie to narysowałaś.
Świt - początek - powodzenia.
Pozdrawiam.

Anna Koss

pięć dni temu

Dziękuje pięknie :)

Izka1^(*)

2026-01-14

Interesująca historia przejścia od apatii i ucieczki do akceptacji i światła. Motyw „terapii” uosobionej w psie jest trafny i niewymuszony. Obrazy zimowego poranka są sugestywne i wspierają sens, nie tylko go ilustrują. Pies faktycznie moze być terapią, człowiek jest zmuszony wyjść na świat, co pozwala oderwać się od problemów albo je zapomnieć. Pozdrawiam z podobaniem 6/5🙂❄️

Anna Koss

pięć dni temu

Dziękuję.

Migrena...1^(*)

2026-01-14

Anno.

to wiersz, w którym terapia nie polega na ucieczce od bólu, lecz na odwadze widzenia .

świt nie leczy .

on przypomina, że istnienie wciaż chce być kochane.

pięknie napisane.

pozdrawiam :)

sturecki

2026-01-13

Świetny kontrast tytułu z treścią – „źle dobrana terapia” to wcale nie pies, tylko ta pierwsza myśl „lepiej nie czuć niczego”, która chce cię uśpić na stojąco. Bardzo dobrze działa scena: smycz ciągnie do przodu, a ty mimo wszystko łapiesz wschód – głóg czerwienieje, śnieg bieleje, wrony rwą się jak papier i nagle jest przestrzeń. Zapewne nie chcesz uciekać od świtu, tylko nim być, czyli nie „naprawić się”, ale nauczyć się kochać życie wprost.
6/5