Paradoksalnie niełatwo napisać dobry wiersz wolny, szczególnie poecie "słyszącemu" i preferującemu regularne formy. Równocześnie to właśnie wiersze wolne - szczególnie - wymagają talentu ucha dla intensyfikowania przeżycia estetycznego odbiorcy pomimo nieregularności.
Osobiście preferuję ten sposób organizacji wypowiedzi poetyckiej, bo pozwala i na niekonsekwencję doboru środków stylistycznych, i na fragmenty regularności, i na zmienną dynamikę semantyczno-rytmiczną, i na nielimitowane koncepty konstrukcji rymowych, z brakiem rymów włącznie.

Cenię Ciebie jako poetkę - między innymi dlatego, że z pasją i konsekwentnie uczestniczysz w profesjonalnych warsztatach. To jest zawsze wyjście z mało kreatywnej strefy komfortu, którą często mylimy z tzw. "własnym stylem".

Ta strefa komfortu autorskiego, złożona zazwyczaj z nieuświadomionych automatyzmów zapisywania myśli i ograniczonych przekonań techniczno-poznawczych, zmienionych w manierę - jest, że tak powiem, kulą u nogi potencjału poety. Poszukiwanie różnych wyrazów i barw własnego artystycznego głosu w pokorze uczenia się, do tego dzielenie się własnym procesem - zasługują na szacunek i naśladowanie.
Pisałam na TW chyba kiedyś, że jako licealistka już trochę studiowałam. Miałam zaszczyt nosić moje "wiersze" do Jacka Łukasiewicza, przekonana o własnym geniuszu :) A On spoglądał i darł kartkę za kartką, wyrzucając to do kosza, kwitując jednym słowem "nie". Tak przez lata, stopniowo zamieniał słowo "nie" na merytoryczne, coraz bardziej zaawansowane wskazówki (do dziś przechowuję maszynopisy z jego glosami), aż nauczyłam się niuansów warsztatu, niezależnie od teoretycznego systemu. A przede wszystkim usłyszałam wewnętrzny głos, jakim chcę mówić artystycznie.
Czasami jakiś wiersz, na zasadzie wyjątku, został "przepuszczony" i to są moje "wn" (wiersze nastoletnie, które odważam się publikować).

Właśnie dlatego, że masz talent - z pasją podchodzisz do warsztatów, bo talent wymaga szlifowania, aby zajaśniał we współczesnym świecie, gdzie trudno o jego wyodrębnienie. Nie poleruje się kamieni rzecznych... Bardzo to podziwiam i kubicuję Ci w procesie.

W mojej opinii, oczywistością jest określanie ram na warsztatach poetyckich - to jak trening, zawierający rozgrzewkę i powtarzalne elemementy. Co więcej, zdarza się, że na treningach wychodzi nam lepiej niż na zawodach :) Trening uczy odpowiedzialności za to, co finalnie publikujemy, zostawia dobry nawyk "myślenia warsztatem", co wcale nie oznacza, że poeta ma wiersz mozolnie ciosać w długim czasie. Oznacza natomiast odpowiedzialną (wobec siebie i odbiorcy) swobodę tworzenia własnym głosem, oznacza też zdolność krytycznego spojrzenia na "swobodny wypływ weny", zanim zostanie zmieniony w publikowany rezultat.

Jeszcze jedno: wiersz wolny nie oznacza, że nie komponujemy tematu i zapisu jako liczby, podziału i brzmienia wersów, a mamy sobie pisać na rympał aż umysł przestanie wyrzucać myśli. Oczywiście, że wiersz wolny także wymaga organizacji wersów, konkretnych zamierzeń, wyborów środków, redukcji. Wolny w nomenklaturze poetyki oznacza wolność od regularności, a nie wolność od warsztatu :)

Wybacz tak długi offtop; wydał mi się koniecznością w kontekście całej przestrzeni tego utworu. Wiersz dla mnie wspaniały, tym badziej, że czuję jak trudno było spełnić warunek braku rymów. Mam tylko drobną sugestię co do redukcji redundacji, np.:

"a zima tańczy
z przytupem

przypomina niedowiarkom że jest prawdziwa"

Bardzo lubię każdy Twój przypis o "pochodzeniu warsztatowym" wiersza, gratuluję Ci profesjonalnych wyróżnień i uważam, że nie ma powodu, abyś się tym z nami nie dzieliła.
To jest Twoja spójna, autentyczna, piękna i pełna pasji droga tworzenia. Może spotykać się z krytyką, inną perspektywą czy niezrozumieniem - ale czy to coś dla Ciebie zmienia? :))
Pozdrawiam Cię serdecznie :)

Taki ‘moralny niepokój’ mnie się napatoczył… ‘’Jak jest ciepło i jest wiatr to jest zimno… a jak nie ma wiatru i jest zimno, to jest ciepło’’
Pozdrawiam gorąco z podobaniem ;-)

mróz szczypie, buty skrzypią pod stopami, zima, biała zima ,mamy czas dla siebie usiąść odpocząć przy kominku -zima ma ten urok daje biel a w kominku ciepło pozdrawiam Jovi Szczęśliwych dni w 2026 roku :)pozdrawiam serdecznie ładny wiersz , śnieg stopnieje dotrze stopa ludzka miłego ciepłego dnia

Oczywiście zgadzam się z Kornelem, że "poezja nie polega na wykonywaniu zadania napisania wiersza na trzynaście linijek". Wiersz wolny z samej definicji jest wolny, a narzucanie mu sztywnych wymagań - liczby wersów, obecności (bądź nie) interpunkcji długości strofek itp. tę wolność zabija. Nie napisałaś wiersza wolnego, tylko wiersz z nowego pokracznego gatunku wymyślonego przez Twojego instruktora.
To że się z nim zgadzam w tym punkcie nie znaczy jednak, że zgadzam się we wszystkim. Generalnie uważam warsztaty za dobre narzędzie doskonalące warsztat. Wiedza na temat różnych form literackich jest przydatna (choć nie niezbędna) poetom. Dlaczego nas np. bawią limeryki? Dlatego, że znamy reguły ich tworzenia. Czytając nie tylko jesteśmy odbiorcami absurdalnej historyjki, ale sprawdzamy też, jak autorowi udało się wcisnąć tę historyjkę w dość niewygodną, sztywną formę. Wiedza na temat zasad gatunku pozwala nam dostrzec smaczki, ale także sprawia, że kiedy świadomie złamiemy jakąś zasadę - czytelnik w tym miejscu przystanie i się zastanowi w jakim celu. A więc celowo użyte odstępstwo pozwala np. zwrócić uwagę na ważne miejsce w wierszu. Ja uważam, że znajomość form jest wyznacznikiem naszej kultury. Także w poezji.

Chyba zima zyskała w Twoich oczach:)))
Mniej tęsknoty tym razem za latem... zima jeszcze nam pokaże swoje prawdziwe oblicze.
Ostatnimi laty troszkę nas oszukiwała:)
Zima jako ta, która obecnie rozdaje karty zgodnie z naturą.
Przesyłam uściski, Jovisiu:)

ja przeczytałem i uwierzyłem ..Gratuluję ... pozdrawiam serdecznie ...

Dobra zima. Taneczna :⁠-⁠):⁠-⁠)

Bardzo podoba mi się wiersz. Uwagę przykuwają piękne metafory, bardzo plastyczne i poetyckie. Zima, w Twoim wierszu, jawi się niczym wyniosła i sroga "pani", przed którą kulą się onieśmieleni poddani.
Gratuluję wyróżnienia.
Pozdrawiam ciepło i serdecznie :-))

W Twoim wierszu zima jest siłą dominującą i prawdziwą. Nasza teraźniejsza też jest prawdziwa,, taka jaka powinna być, też uczy pokory. Bardzo podobają mi się metafory („cisza skrzypi”, „skulone myśli”). Pozdrawiam zimowo, ale ciepło, JoViSiu🙂

Świetny wiersz i jakże adekwatny do aury. Zima i poezja w całej pełni. Pozdrowienia!

Przepraszam Ciebie, ale mam konkretne pytanie, wręcz techniczne. Czy przypis u góry z wymienieniem "wymogów" należy rozumieć w ten sposób, że były to konkretne wymogi postawione przez organizatorów konkursu i tylko wiersze spełniające te konkretne wymogi były dopuszczone? Będę wdzięczny za odpowiedź . Pozdrawiam:)

Bardzo dobry wiersz! Gratuluję 🌹
Jestem dla Ciebie pełna podziwu, ja bym nie potrafiła napisać na zadany temat, z tyloma ograniczeniami i warunkami!
Wreszcie zima zaistniała nie tylko w wyobraźni poetóŵ, więc i tytuł, Twojego wiersza, zasługuje na brawa!
5/6
Ściskam, Uleńko i oby jak najszybciej do wiosny:))⭐️

gratuluję wyróżnienia!

Twoja zima nie tylko mrozi, ale przede wszystkim porusza.

najbardziej ujęła mnie ta „skrzypiąca cisza” i myśli szukające ciepła w minionym lecie .

to niezwykle czuły obraz ludzkiej natury w obliczu potęgi żywiołu.

stworzyłaś piekną, surową, a jednocześnie bardzo bliską sercu impresję.

pisz jak najwięcej !!!

najmilszego :)

Piękny wiersz, tym bardziej że wolny, chyba lekko preferuję tę formę poezji :))
Pozdrawiam serdecznie Jovi :)

Piękne, romantyczne obrazy
wyczarowałaś.
Serdecznie pozdrawiam
z radosnym uśmiechem:)

Zima zimą, a sam tytuł jest świetny:). Pozdrawiam serdecznie.

Ładnie połączyłaś wszystkie zimy atrybuty.
Pozdrawiam z gwiazdkami.

🌹
Bractwo zezwoliło mi na publikację tekstu

Czuje chłód zimy w Twoich wersach.
"jej mroźny oddech rozproszył kolory"i pozostawił tylko biel.
"skulone myśli" – naturalnie, z zimna. 6/5 Serdecznie pozdrawiam i gratuluję wyróżnienia.

Zimno u Ciebie nie jest tłem tylko osobą – wchodzi, dmucha, zabiera barwy i każe światu stanąć jak wryty. Słyszę ten fajny zgrzyt ciszy i wiatr, co zagania sny, kiedy myśli chowają się w pamięci lata, a zima robi swój pokaz „z przytupem”.
Na to Twoje „przypomina niedowiarkom że jest prawdziwa” ja odpowiadam najprościej – no jasne, bo prawda szczypie w oczy właśnie wtedy, gdy biel przykryje wszystko i już nie ma gdzie udawać.
Dorysowany wers taki sobie, ale rozumiem, że nie był wymogiem warsztatów.
5/6