Lubię niedzielne poranki wiosną.
Ptaki budzą mnie swym śpiewem
już o czwartej trzydzieści.

Później piję kawę z Bogiem
dziękując, że powierzył mi w opiekę
kolejny dzień życia
na tym świecie marnym
i pięknym jednocześnie.

W drodze do koptyjskiej kaplicy
mijam krowy na łące, owce i sarny.
Trochę przeszkadzają mi
pędzące w oddali blaszane rumaki
napędzane dieslem, benzyną lub prądem.
Staram się jednak chodzić
bocznymi drogami.

Nie wybiegam myślami
daleko przed siebie,
bo przecież tu jestem
prawdziwie.

Bywa, że spadnie deszcz,
a później stoję w kałuży.
Czasem Słońce tak bardzo
rozgrzewa pustelnię,
że nie da się w niej wysiedzieć.
Jakby mi chciało powiedzieć:
„Idź już! Idź do ludzi!”

Wtedy zazwyczaj spotykam
strudzonych wędrowców.
Rozmawiam tylko z niektórymi,
gdy sami się pierwsi odezwą.
Modlę się za wszystkich,
żeby nie trudzili się
na próżno.

Dzień kończę
przy herbacie z Matulką.
Ona tylko uśmiecha się milcząco,
a ja patrzę jak pająk w kącie
naprawia swoją sieć cierpliwie.

Nieco mu zazdroszczę.